Thursday, May 10, 2018

Υποθέσεις Εργασίας για την Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν @ ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ 20

Ίσως δεν είναι γνωστό τοις πάσι ότι η Βαβυλωνία επιτρέπει την αναδημοσίευση των κειμένων "με την παράκληση να αναφέρεται η πηγή τους". Προφανώς το λογικό δεν είναι και αυτονόητο στις μέρες μας.

Ακριβώς για αυτή την θέση όμως -και επιπλέον γιατί μου αρέσει πολύ το στήσιμο που κάνανε- αποφάσισα να ανεβάσω τις φωτογραφίες από τις σελίδες.

Πριν βγάλεις τα μάτια σου να σε ενημερώσω ότι ακολουθεί το κείμενο μετά από αυτές, οπότε πήγαινε προς τα κάτω...


ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΚΡΕΜΠΕΡ ΛΕ ΓΚΕΝ
του Παναγιώτη Κούστα

Όταν πεθαίνει ένα πρόσωπο της τάξης μεγέθους της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, η Ανατομία του πάει χέρι-χέρι με τη Θλίψη. Είναι κατι απολύτως φυσιολογικό -θα τολμήσω να ισχυριστώ εδώ- αφού η Ανθρωπότητα οφείλει να σκυλεύει τους νεκρούς της. Κι όσο κι αν δεν την παραδεχόμαστε, τη σκύλευση αυτή την κάνουμε καθημερινά με κάθε νεκρό πρόσωπο, άσημο ή διάσημο, στενά συγγενικό, στον ορίζοντα των γνωριμιών μας ή και εντελώς άγνωστο -υπό συγκεκριμένες ειδησεογραφικές προϋποθέσεις. Κάθε θάνατος άλλου παράγει αυτόματα έναν υποκειμενικό απολογισμό εντός μας. Και δεν μετράει η πρόθεση -από την πιο αγαθή έως την πιο μοχθηρή- αφού αυτή η διαδικασία ανατομίας εξυπηρετεί μια βασική ανάγκη επιβίωσης του ανθρώπινου είδους: Την κατανόηση των αιτίων που έκαναν την προσωπικότητα που έφυγε μοναδική. Την κληρονομιά της και το όφελος που ως ζώντες μπορούμε να αποκομίσουμε από αυτήν.

Το ανατομικό τραπέζι όπου τεμαχίζεται το σώμα, το δικηγορικό γραφείο όπου ανοίγει μια διαθήκη ή το σπίτι του φευγάτου προσώπου όπου ξεμαλλιάζονται οι κληρονόμοι αν δεν υπάρχει διαθήκη, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Το νεκρό πρόσωπο απουσιάζει. Όλες αυτές οι διαδικασίες γίνονται ερήμην του. Δεν είναι πια ένα συμπαγές και βιωμένο όλο, αλλά μια κατακερματισμένη, συχνά αντικρουόμενη και καλειδοσκοπική ανασύνθεση μέσα από τις καταγραφές των γύρω του.
Λίγο-πολύ δηλαδή, όπως το έργο κάθε συγγραφέα...

Το βιωμένο όλο της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν ολοκληρώθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2018. Η Ανατομία της, όμως, θα μας συνοδεύει για πολύ καιρό. Και σε αυτή την διαδικασία θα ήθελα να καταθέσω μερικές υποθέσεις εργασίας.

Υπόθεση Εργασίας #1: Τόσο το χειρότερο για το Νόμπελ.

Αμέσως μετά το θάνατό της αρκετές "πνευματικές προσωπικότητες" επεσήμαναν το γεγονός ότι η Ούρσουλα δεν προτάθηκε τελικά για Νόμπελ Λογοτεχνίας, μια διάκριση που θα αναγνώριζε το ύψος της προσφοράς της στην παγκόσμια τέχνη της γραφής. Αυτή η "παράλειψη" -που δεν είναι φυσικά η μοναδική- μπορεί να ειδωθεί μέσα από πολλά πρίσματα. Ένα, και ίσως το πιο γοητευτικό σε σχέση με την Ούρσουλα, συνοψίζεται στο ερώτημα: Πόση αλήθεια (πασπαλισμένη με χιούμορ και τρολάρισμα) μπορούν να αντέξουν τα Νόμπελ;

Γιατί η μακαρίτισσα υπήρξε εξαιρετικά ουσιαστική και ταυτόχρονα κακός μπελάς στις ομιλίες ή τις βραβεύσεις της, παρούσα ή απούσα, αν και πάντοτε εντός των ορίων της ουσιαστικής ανθρώπινης (και όχι της αστικής) ευγένειας. Παραθέτω τρία παραδείγματα:

1. To 2004 στην έκθεση Book Expo America που έγινε στο Σικάγο και όπου είχε προσκληθεί να μιλήσει στο πρόγευμα -αφού εξήγησε ότι στο πρόγευμα στο σπίτι της μουγκρίζουν αντί να μιλάνε για σοβαρά ζητήματα- επιτέθηκε στα εμπορικά κλισέ της Λογοτεχνίας του Φανταστικού και την κυριαρχία του ξανθού γαλανομάτη ήρωα, φέρνοντας σε τρομερή αμηχανία το κοινό που κατά συντριπτική πλειοψηφία ήταν στελέχη εκδοτικών επιχειρήσεων.

2. Σε ομιλία της στην τελετή αποφοίτησης της τάξης του 1983 στο Mills College ανέφερε : "Η παράδοση της διανόησης είναι αντρική. Ο δημόσιος λόγος γίνεται στην δημόσια γλώσσα, την εθνική ή την γλώσσα της φυλής. Και η γλώσσα της δικής μας φυλής είναι αντρική γλώσσα. Οι γυναίκες την μαθαίνουμε, φυσικά. Δεν είμαστε ηλίθιες. Αν όμως μπορείτε να διακρίνετε την Μάργκαρετ Θάτσερ από τον Ρόναλντ Ρίγκαν ή την Ίντιρα Γκάντι από τον Στρατηγό Σομόζα μόνο από τα λεγόμενά τους, πείτε μου πώς το καταφέρατε. Είναι ένας κόσμος για άντρες και μιλάει την γλώσσα του άντρα. Οι λέξεις είναι όλες λέξεις δύναμης. (...) Ίσως χορτάσαμε από λέξεις δύναμης και ομιλίες για τη μάχη της ζωής. Ίσως να χρειαζόμαστε λέξεις αδυναμίας.(...) Αντί να μιλώ για δύναμη, τι θα γινόταν αν μιλούσα σαν γυναίκα εδώ και τώρα δημόσια; Δεν θα ακουγόταν σωστό.(...) Κι αν έλεγα πως ελπίζω για σας πρώτα από όλα εάν -και μόνο εάν- θέλετε παιδιά, ότι εύχομαι να τα αποκτήσετε; (...) Ότι εύχομαι εσείς κι αυτά να έχετε αρκετό φαγητό κι ένα σπίτι ζεστό και καθαρό, και φίλους, και δουλειά που να σας γεμίζει; (...) Και η επιτυχία; Η επιτυχία σας είναι η αποτυχία κάποιου άλλου. Η επιτυχία είναι το Αμερικάνικο Όνειρο, το οποίο μπορούμε να συνεχίζουμε να το ονειρευόμαστε γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι στους περισσότερους τόπους, συμπεριλαμβανομένων τριάντα εκατομμυρίων από εμάς, ζουν εντελώς ξάγρυπνοι μέσα στην τρομακτική πραγματικότητα της φτώχειας. Όχι, δεν θα σας ευχηθώ επιτυχία".

3. Τέλος στην τελετή απονομής των Βραβείων Nebula το 2003 κατά την οποία ανακηρύχτηκε Grand Master εν τη απουσία της (είχε προγραμματίσει μια κρουαζιέρα με τον άντρα της κι ένα ζευγάρι φίλων) διέλυσε την πατριαρχική υπο-δομή των βραβείων με ένα χάπενινγκ που έμεινε στην Ιστορία των βραβείων. Κατά την παραλαβή του τίτλου από την φίλη της -και επίσης συγγραφέα ε.φ.- Αϊλίν Γκαν μια ομάδα ανθρώπων φόρεσε μάσκες από χαρτί με το πρόσωπο της Ούρσουλα και απάντησε στις ερωτήσεις των παρευρισκομένων. Η κωδική φράση της ομιλίας της Γκαν -γραμμένη από την Ούρσουλα- ήταν "και τώρα μπορείτε να ρωτήσετε την δική σας Ούρσουλα οτιδήποτε θελήσετε" ενώ τα πρόσωπα που φορούσαν τις μάσκες είχαν λάβει ως μοναδική οδηγία να απαντήσουν σαν να ήταν η Λε Γκεν (λέμε τώρα). Από το 1978 που ξεκίνησαν τα βραβεία μέχρι τότε μόνο μία γυναίκα συγγραφέας είχε λάβει αυτή τη διάκριση και μέχρι σήμερα μόνο τέσσερις έχουν κατακτήσει τον τίτλο του Grand Master. Πράγμα που επισημάνθηκε στην ομιλία, αξιοποιώντας ως λογοπαίγνιο το Grand Mistress που ενώ θα ήταν η "πολιτικά ορθή" διατύπωση νοηματοδοτείται στα αγγλικά κυρίως από την έννοια της ερωμένης.

Υπόθεση εργασίας # 2 : Τι κάνουμε (για) (με) την ελευθερία;

Η σχέση της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν με την ελευθερία ξεκινά από πολύ νωρίς και διατηρείται μέχρι το τέλος της ζωής της. Στην συγκεκριμένη υπόθεση εργασίας θα ισχυριστώ ότι η ελευθερία τής παρέχεται από το οικογενειακό της περιβάλλον ως μία δεδομένη κατάσταση, ή ακόμη περισσότερο ως ένα αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Στηρίζω αυτήν την υπόθεση κυρίως σε όσα αναφέρει η ίδια για την παιδική της ηλικία, αλλά και την αντήχηση της ελευθερίας μέσα στο έργο της. Τέταρτο παιδί -και το μοναδικό κορίτσι- μιας μάλλον πρωτοποριακής οικογένειας δύο ανθρωπολόγων με την μητέρα της να γράφει ήδη, μεγαλώνει σε ένα ανοιχτό σπίτι του Μπέρκλεϊ, γεμάτο από βιβλία, μουσική και φίλους. Η φράση της για την εποχή αυτή είναι χαρακτηριστική: "Μεγάλωσα με το να σκέφτομαι, να ρωτάω και να απολαμβάνω".

Με αυτόν τον πυρήνα ελευθερίας στερεωμένο μέσα της ως αυτονόητο γεγονός και με την εμπειρία του διαφορετικού που φέρνει ως καθημερινότητα στο σπίτι των γονιών της η ερευνητική τους ενασχόληση με τους ιθαγενείς της Αμερικής, η Ούρσουλα κατακτά πολύ γερά θεμέλια ακριβώς την ώρα που η Αμερική βυθίζεται στην κρίση της Μεγάλης Ύφεσης και στη συνέχεια μπαίνει σε διαδοχικούς πολέμους (Δεύτερος Παγκόσμιος, Κορέα, Βιετνάμ. κ.α.). Μαθαίνει να αναγνωρίζει με την πρώτη ματιά και να περιγράφει εκπληκτικά συνθήκες ανελευθερίας και ανισότητας, καταστάσεις εξαίρεσης ή καταπίεσης -στο έργο της υπάρχουν όλα αυτά σε αφθονία- αλλά χωρίς την οργή του προσώπου που βίωσε το ίδιο τις αλυσίδες της σκλαβιάς. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο χωρίς κανένα μιλιταρισμό, χωρίς καμιά απόλαυση της καταστροφής, χωρίς εκδίκηση, με το νοητικό και ψυχολογικό τοπίο των χαρακτήρων της να αναδεικνύει διαρκώς τους αυτο-περιορισμούς τους. Οι χαρακτήρες της Λε Γκεν δεν είναι χάρτινοι κι εκείνη δεν στέκεται απέναντί τους σε ίσες αποστάσεις, δικαιώνοντας τα πάντα.Η ικανότητα που έχει να αναδείξει -χωρίς ποτέ να το πει- όλο το φάσμα του αντιληπτικού τους πλαισίου παράγει πεντακάθαρες συγκρούσεις προάγοντας την κατανόηση και την διαμόρφωση θέσης -μαζί με την μεγιστοποίηση της απόλαυσης- στην αναγνωστική πλευρά. Έτσι οι κοσμοαντιλήψεις γίνονται τρισδιάστατα ορατές και οι σχέσεις που αναπτύσσονται κρίσιμα καθοριστικές.

Για τη δική της σχέση που συν-δημιούργησε με τον Ιστορικό Τσαρλς Λε Γκεν και είχε σαν αποτέλεσμα τρία παιδιά, αναφέρει: " Ένας άνθρωπος δεν μπορεί να κάνει δυο δουλειές πλήρους απασχόλησης, όμως δύο άνθρωποι μπορούν να κάνουν τρεις δουλειές πλήρους απασχόλησης, αν το έργο μοιράζεται δίκαια."

Με αφετηρία αυτή τη φράση, αλλά και το έργο της θα διακινδυνεύσω έναν αφορισμό: Η ελευθερία δεν είναι απλώς ευθύνη, αλλά και αδυνατεί να υπάρξει αν δεν κατανοείς και δεν μοιράζεσαι. O ήρωας του “Malafrena,” ορίζει την ελευθερία ως "μια ανθρώπινη ανάγκη όπως το ψωμί ή το νερό" και στη συνέχεια με ακόμη μεγαλύτερη ακρίβεια: "Η ελευθερία συνίσταται στο να κάνεις αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, την δουλειά σου, αυτό που πρέπει να κάνεις". Η ίδια η Λε Γκεν σε μια συζήτηση με την Τζούλι Φίλιπς για το περιοδικό The New Yorker ορίζει την ελευθερία ως ένα σύνθετο ιδανικό και μια λέξη "πολύ μεγάλη και πολύ παλιά" για να απομοιώνεται ως κοινοτοπία ή να χρησιμοποιείται από υποκριτές. "Φυσικά και γίνεται λανθασμένη χρήση της. Όμως δεν νομίζω ότι μπορείς να καταστρέψεις πραγματικά την λέξη ελευθερία".

Υπόθεση εργασίας #3: Η μόνη απόσταση που δεν καλύπτεται από σκάφος NAFAL είναι μεταξύ αιδοίου και μήτρας.

Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν δεν ήταν η πρώτη γυναίκα συγγραφέας στην επιστημονική φαντασία, την ευρύτερη λογοτεχνία του φανταστικού, την ποίηση και το δοκίμιο. Δεν ήταν ούτε η πρώτη συγγραφέας που έθεσε ως θεματική της το ζήτημα του φύλου και των περιορισμών που αυτό παράγει στο κοινωνικό πεδίο. Είναι όμως -θα ισχυριστώ σε αυτήν την υπόθεση- η μοναδική πένα στην παγκόσμια λογοτεχνία που αντιμετώπισε το φύλο ως "φάσμα" μια οπτική που ακόμα και σήμερα σήμερα εξακολουθεί να αναδύεται, χωρίς να έχει καταστεί κυρίαρχη.
Αν δεχτούμε ως αληθή την τοποθέτηση της " Όλη η λογοτεχνική μυθοπλασία είναι μια μεταφορά. Η επιστημονική φαντασία είναι μια μεταφορά. (...) Τα διαστημικά ταξίδια είναι μια τέτοια μεταφορά, το ίδιο και οι εναλλακτικές κοινωνίες, η εναλλακτική βιολογία, το μέλλον είναι μια ακόμα μεταφορά. (...) Η αλήθεια είναι ζήτημα φαντασίας(...)" αντιλαμβανόμαστε ότι η Λε Γκεν σε καμιά περίπτωση δεν γράφει "λογοτεχνία φυγής" -με σκοπό να πλουτίσει ή ακόμα και να βιοποριστεί- αλλά αρπάζει την δημιουργική ελευθερία που της προσφέρει το είδος για να μιλήσει θαρραλέα για τα ζητήματα που καίνε την ανθρωπότητα στο διαχρονικό παρόν της. Κι έτσι κεντρική θέση στο κάδρο της θεματολογίας της καταλαμβάνει το έμφυλο ζήτημα.

Η Λε Γκεν δεν αποφεύγει καθόλου, αλλά ουσιαστικά ξεπερνάει πολύ γρήγορα τα συγκρουσιακά δίπολα (αρσενικό-θηλυκό, καταπιεστή-καταπιεζόμενης) και εστιάζει στην ίδια την ουσία της έμφυλης ταυτότητας, αναπτύσσοντας δραματουργικά τις πιθανές παραλλαγές της, αναδεικνύοντας έτσι την σημασία τους για την κοινότητα ή την κοινωνία. Μέσα από αυτή την επεξεργασία, προκύπτει ανάγλυφα η "παγίδα του φύλου" που βιώνουν οι κάτοικοι της Γης. Στον κύκλο του Χάιν καμιά εγκυμοσύνη δεν είναι ανεπιθύμητη, αφού απαιτείται ρητή απόφαση των εραστών για να προκύψει ζυγωτό κύτταρο. Στον πλανήτη Γκέθεν -όπου το φύλο είναι ρευστό και εμφανίζεται μόνο κατά το κέμερ- είναι απολύτως φυσικό στη σειρά διαδοχής να προηγούνται τα παιδιά που έχουν κυοφορηθεί και γεννηθεί από το πρόσωπο της βασιλικής οικογένειας έναντι αυτών που απλώς έσπειρε. Στον "Τρόπο των Βουνών" ο ολοκληρωμένος γάμος απαιτεί τέσσερα πρόσωπα, με χιαστί ετερόφυλες και ομόφυλες σχέσεις συν μία σχέση ταμπού.

Ποια είναι η αξία της ύπαρξης μιας τέτοιας μεταφοράς σε έναν πλανήτη που είναι γερά πιασμένος στο δόκανο του αμετάβλητου φύλου; Πέραν της προφανούς απελευθερωτικής στο φαντασιακό εξήγησης -που έχει δοθεί από πάρα πολλά πρόσωπα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ή οποιουδήποτε προσώπου ένοιωσε κάποια στιγμή στιγμή της ζωής του περιορισμένο από τον ρόλο που επιβάλλει το φύλο- η προστιθέμενη αξία στο έργο της Λε Γκεν είναι η δυνατότητα όλων να αντιληφθούν ότι στα "συμβόλαια ζωής" που συνάπτουμε υπάρχουν πάρα πολλά "ψιλά γράμματα" που δεν σχετίζονται ούτε με το φύλο, ούτε με την σεξουαλική προτίμηση των συμβαλλόμενων μερών, όπως νομίζουμε. Η υλική και ψυχική ασφάλεια, τα ελάχιστα εργατικά χέρια που απαιτούνται να συζούν, το ίδιο το οικοσύστημα που μας περιβάλλει κι ένα σωρό άλλα που δεν χωράνε να αναφερθούν εδώ, αναδεικνύονται με αυτόν τον τρόπο.

Η Ούρσουλα κλέβει -είναι η αλήθεια- κατασκευάζοντας αυτές τις παραλλαγές. Για την ακρίβεια δανείζεται με έξοχο τρόπο, πληροφορίες και γνώσεις που η ίδια έχει γνωρίσει από πολύ μικρή μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Οι μορφές κοινωνικής οργάνωσης αρχαϊκών φυλών με χωριστά ενδιαιτήματα ανδρών και γυναικών, οι διευρυμένες μορφές οικογένειας που προϋπήρξαν της πυρηνικής, οι τελετές ενηλικίωσης και ο σαμανισμός αντηχούν στο έργο της και αγγίζουν ακόμα και πρόσωπα που δεν έχουν ακούσει τίποτα για όλα αυτά.

Μια λεπτομέρεια ακόμα που έχει σημασία. Στο έργο της Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, τις παραδόσεις και την πνευματική ζωή τα συναντάμε διαρκώς, όμως την θρησκεία με την στενόμυαλη, φανατική και εξουσιαστική δομή της δεν την βρίσκουμε πουθενά.

Υπόθεση εργασίας #4: Αντιστρέφοντας το Οργουελιανό κλισέ της νεο-γλώσσας

Σε ένα εξαιρετικό άρθρο του ο Λιούς Κολ αναλύει -μεταξύ άλλων, με τα οποία θα μπορούσα να πάω πάσο ή να τα συζητήσω περισσότερο- τη σχέση της Λε Γκεν με την γλώσσα εστιάζοντας στην γλώσσα της Ανάρες, την εξισωτική γλώσσα που δημιούργησε και μιλά η αναρχική κοινότητα. Δεν έχει νόημα να κάνω αναπαραγωγή των θέσεων του Λιούις εδώ, αφού αξίζει να διαβάσεις ολόκληρη την τοποθέτησή του στο http://theanarchistlibrary.org/library/lewis-call-postmodern-anarchism-in-the-novels-of-ursula-k-le-guin . Θα ήθελα να προσθέσω μόνο το εξής: Το ίδιο "κλάδεμα" στη γλώσσα συμβαίνει στο "1984" του Τζωρτζ Όργουελ στο επίπεδο του αποτελέσματος. Μόνο που εκεί η "νεο-γλώσσα" παράγεται από το Υπουργείο Αλήθειας, δηλαδή έναν μηχανισμό εξουσίας από τα πάνω για την χειραγώγηση των ανθρώπων. Αντίθετα στην Ανάρες η εξισωτική γλώσσα Ρravic παράγεται από τα κάτω -με τις υποδείξεις γλωσσολόγων και μηχανικών υπολογιστών, αλλά από την βούληση της κοινότητας να απεγκλωβιστεί από μια γλώσσα ανισότητας.

Υπόθεση εργασίας #5: Η ουσία της πολιτικής

Στα χρόνια που πέρασαν -κι αυτό εκτιμώ ότι θα ενταθεί στα χρόνια που θα έρθουν- διάφοροι χώροι διεκδίκησαν να προσεταιριστούν την Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν, μόνο που πάντοτε κατέληξαν να απολογούνται για τα κομμάτια της που δεν χώραγαν στο "πατρόν" που είχαν φτιάξει γι αυτήν. Ο χώρος των εκδόσεων -για τον οποίο αποτελούσε πηγή κέρδους- έχει ακούσει πολλές σκληρές αλήθειες απ' το στόμα της. Το γυναικείο κίνημα άλλες τόσες, παρόλο που υπήρξε σημαντική υπέρμαχός του. Ο αναρχισμός δεν πήγε πίσω, αφού η ικανότητα του να δημιουργεί άτυπες ιεραρχίες και καμουφλαρισμένες εξουσίες δεν έχει αναλυθεί ποτέ καλύτερα από την περίπτωση της Ανάρες. Σε συνέντευξη της στον Γιούαν Μόνεγκαν για το Structo Magazine ανέφερε: "Νοιώθω πάντα λίγο άβολα όταν με αγκαλιάζουν οι αναρχικοί. Γιατί -όταν ανήκουν στο δικό μου είδος, είναι πασιφιστές- τους αγαπώ πραγματικά, αλλά εγώ είμαι μια νοικοκυρά της μπουρζουαζίας, δεν ασκώ τον αναρχισμό". Τέλος, το New Age δεν τόλμησε καν να την πλησιάσει, παρά την χρόνια σχέση της και την απόδοση του σημαντικότερου κειμένου του Ταό στα αγγλικά, αλλά και τις πρακτικές διαλογισμού στις οποίες ασκούνταν.

Εκεί που η Λε Γκεν βρίσκεται όπως το ψάρι μέσα στο νερό, είναι στην κοινότητα. Με εξαιρετικά διαφορετικούς μεταξύ τους τρόπους, όλοι οι χαρακτήρες της την επιζητούν για να ολοκληρωθούν. Σαν μια φωνή να τους ψιθυρίζει διαρκώς ότι κανένας άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να είναι μόνος. Ακόμη και ο πιο μοναχικός της χαρακτήρας, ο Όσντεν στο εξαιρετικό διήγημα "Πιο Πλατιά από Αυτοκρατορίες και πιο Αργά" καταλήγει στο τέλος να βρει την δική του θέση του μέσα στην πιο παράξενη δυνατή κοινότητα, ως άποικος σε ένα πλανήτη διασυνδεδεμένης και αποκλειστικά φυτικής ζωής. Η αναζήτηση της λειτουργικής κοινότητας που ταιριάζει στο κάθε πρόσωπο με βάση τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες του (ίσως να) είναι το αόρατο τμήμα του παγόβουνου στο έργο της Λε Γκεν, κάτω από την κορυφή του έμφυλου ζητήματος που διακρίνεται πάνω από το νερό. Κατά τον ίδιο τρόπο το ερώτημα "τι οφείλει να πράξει το πρόσωπο που βιώνει τη διατάραξη της ισορροπίας μέσα του και της καταστροφής των σχέσεων γύρω του για να τις αποκαταστήσει" τίθεται διαρκώς και με αμέτρητες παραλλαγές σε ολόκληρο το έργο της.

Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν έγραψε μετρημένους στα δάχτυλα προλόγους σε έργα άλλων συγγραφέων. Ένας από αυτούς βρίσκεται -καθόλου τυχαία- στο βιβλίο του Μάρει Μπούκτσιν "Η Επόμενη Επανάσταση".

Κλείνοντας αυτές τις υποθέσεις εργασίας, θα παραθέσω ένα τμήμα του λόγου που εκφώνησε όταν τιμήθηκε με το "Μετάλλιο Εξαιρετικής Προσφοράς στα Αμερικανικά Γράμματα" το 2014.
"Νομίζω ότι έρχονται δύσκολοι καιροί, στους οποίους θα χρειαζόμαστε τις φωνές συγγραφέων που βλέπουν εναλλακτικές στον τρόπο με τον οποίο ζούμε τώρα, φωνές που να βλέπουν πέρα από τις χτυπημένες από τον φόβο κοινωνίες μας και τις τεχνολογικές τους εμμονές, προς άλλους τρόπους ύπαρξης. Που να μπορούν ακόμα να οραματιστούν υπαρκτούς χώρους ελπίδας. Θα χρειαστούμε συγγραφείς που να μπορούν να θυμηθούν την ελευθερία: ποιητές, οραματιστές - πραγματιστές μιας διευρυμένης πραγματικότητας. Αυτή τη στιγμή, νομίζω ότι χρειαζόμαστε συγγραφείς που καταλαβαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στη παραγωγή ενός εμπορικού προϊόντος και την εξάσκηση μιας τέχνης. Το κίνητρο του κέρδους συχνά συγκρούεται με τους στόχους της τέχνης. Ζούμε στον καπιταλισμό. Και η εξουσία του φαίνεται ανυπέρβλητη. Το ίδιο ακριβώς φαινόταν και η ελέω θεού εξουσία των βασιλέων(...) Οι άνθρωποι μπορούν να αντισταθούν και να αλλάξουν τις εξουσίες. Η αντίσταση και η αλλαγή συχνά ξεκινούν μέσα στην τέχνη, και ακόμα συχνότερα μέσα στη δική μας τέχνη - την λογοτεχνία. Είχα μια μακρά καριέρα και καλή, και με καλή συντροφιά μάλιστα, οπότε τώρα στο τέλος της πραγματικά δεν θέλω να βλέπω την Αμερικανική λογοτεχνία να ξεπουλιέται ακολουθώντας το ρεύμα. (...) Το όνομα της όμορφης ανταμοιβής μας δεν είναι το κέρδος. Το όνομά της είναι ελευθερία".

Υ.Γ. Η Ούρσουλα Κρέμπερ Λε Γκεν προσκλήθηκε από την ανοιχτή οργανωτική συνέλευση να πάρει μέρος στο Β-Fest 2017. Χάρηκε ιδιαίτερα για την πρόσκληση, αλλά την απέρριψε εξηγώντας ότι δεν είχε πια τις αντοχές ώστε να ταξιδέψει τόσες ώρες με το αεροπλάνο. Αυτός ήταν άλλωστε ο λόγος για τον οποίο είχε πάψει να βγαίνει από τα γεωγραφικά όρια των ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια. Από όλα τα υπόλοιπα όρια του κόσμου μας είχε δραπετεύσει με επιτυχία από πολύ νωρίς.

Saturday, April 21, 2018

Ζητώ συγγνώμη που δεν μπορώ πια να αντιμετωπίσω (σχεδόν) κανέναν άνθρωπο της ΕΡΤ ως σοβαρό.

Το παρακάτω κείμενο μεταφέρθηκε από τον τοίχο μου στο f/b για αρχειακούς λόγους.



Αν δεχθούμε ως αξιακή αρχή (κι όχι ως μία λαστιχοποιημένη παπαριά που χρησιμοποιούμε μόνο όποτε μας βολεύει) τη φράση "Η Σιωπή Είναι Συνενοχή" τότε εύκολα και εύλογα μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι στην ΕΡΤ Α.Ε. δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος αθώος.

Η ιστορική ευκαιρία να αλλάξει δραματικά ολόκληρο το τοπίο των ΜΜΕ στην Ελλάδα δεν χάθηκε από τους "ηγέτες" (στην πραγματικότητα κερδήθηκε ΓΙΑ αυτούς με διάφορους τρόπους), χάθηκε από τους "σιωπηλούς εταίρους-υπαλλήλους" που διαδοχικά μάσησαν όλες τις τσίχλες που υπήρχαν (και κυρίως συνέχισαν να τις μασάνε, ακόμα κι όταν -αποδεδειγμένα- είχαν χάσει κάθε γεύση) :
Την Διαπραγμάτευση, την Ανάθεση, την Ελπίδα και την Επιστροφή στην Κανονικότητα (αρκεί να μπαίνει η μισθοδοσία στον τραπεζικό λογαριασμό).

Οι ήττες που μετράμε μέχρι σήμερα, δεν είναι τίποτα μπροστά τις ήττες που έρχονται. Ο Νόμος Παππά, οι "πεφωτισμένες" διοικήσεις, το καρότο της "συνδιοίκησης" και το "άλλοθι" των Συμβουλίων Κοινωνικού Ελέγχου, θα φροντίσουν οι "γκρίζες μέρες" να ξαναγίνουν κατάμαυρες.

Ζητώ συγγνώμη που δεν μπορώ πια να αντιμετωπίσω (σχεδόν) κανέναν άνθρωπο της ΕΡΤ ως σοβαρό.

Ζητώ συγγνώμη που δεν θα ασχοληθώ καθόλου με την "Μητέρα των Μαχών" για το Οργανόγραμμα.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι σε κάθε κρίσιμη στιγμή του δίχρονου μετρηθήκατε και βρεθήκατε αριθμητικά λίγοι. Είναι πως ήσασταν "λίγοι" σε κάθε επίπεδο πριν από αυτό, αλλά κυρίως επιλέξατε να "λιγοστεύετε" τα πάντα μετά.

Υ.Γ. Φίλες ή φίλοι που θεωρούν ότι τα παραπάνω τους/τις προσβάλλουν μπορούν αυτόβουλα να αλλάξουν τις ρυθμίσεις στην "φιλία" μας. Ξεκαθαρίζω, όμως ότι δεν πρόκειται να κάνω κανένα διάλογο σε αυτό το ποστ ή στο τσατ. Για τα υπόλοιπα πρόσωπα, νομίζω ότι μια επανάληψη ανάγνωσης του "ευαγγελίου" αρκεί, αργά και σιγανά όπως του πρέπει...

Friday, April 15, 2016

Στο Κομικντομ γίνεται Κον...

Είναι παράδοση για το TALES να καλύπτει -όσο μπορεί- και επίσης να κράζει -όπου είναι μπόσικο- το ComicdomCon.

Τα καλά νέα: Το ιμπεριαλιστικό Blitzkrieg που οδήγησε στην κατάληψη του Γαλλικού Ινστιτούτου και του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων αποδεικνύεται έξυπνη στρατηγική επιλογή από την πρώτη μέρα. Η Ελληνοαμερικάνικη Ένωση ανάσανε -τουλάχιστον νωρίς το απόγευμα που ήμουν εκεί- και η επίδραση του Con στο Κέντρο μεγάλωσε χωρίς να χάσει το χαρακτήρα της "εαρινής συνάντησης" που είχε.

ΧΥΜΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ:





ΧΥΜΑ ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΆΖ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΎΤΟ (που έχει φάει και μια φρίκη ασφαλείας, δείξτε κατανόηση μέχρι να του περάσει):


"Το Μπινελίκι της Χρονιάς" είναι η έκθεση στο Πνευματικό Κέντρο που είναι στημένη εντελώς απαράδεκτα ενώ τα έργα αξίζουν καλύτερη μεταχείριση. Μιλάω πάντα για νωρίς το απόγευμα της Παρασκευής, ελπίζω να αλλάξει το στήσιμο μέχρι να κλείσει το Con...


Και του χρόνου, και ες αύριον και μεθαύριον...

Thursday, March 31, 2016

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΝΕΛΛΗΣ ΨΑΡΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK


Η φωτογραφία είναι από το προφίλ της Νέλλης Ψαρρού στο facebook. To κείμενο είναι αντιγραφή/επικόλληση του δικού της με όλους τους ενεργούς συνδέσμους του.

Όποια ιστοσελίδα/σελίδα κοινωνικής δικτύωσης επιθυμεί, ας προωθήσει το παρακάτω, καθώς εγώ μέσα από την ιστοσελίδα μου αδυνατώ να κάνω αναρτήσεις εδώ και μία εβδομάδα. Από την τεχνική υποστήριξη του hosting της σελίδας www.nellypsarrou.com απάντησαν για το πρόβλημα ότι, “οφείλεται σε κάποια αλλαγή που έγινε στον κώδικα του joomla είτε λόγω αναβάθμισης που έγινε σε κάποιο πρόσθετο (component-plugin), είτε από κάποιο κακόβουλο πρόγραμμα έχει προσβάλει και έχει αλλοιώσει τον κώδικα της εφαρμογής”. Εδώ και μέρες προσπαθώ να το επιλύσω, αλλά στο μεταξύ δεν θα ήθελα να μην έχω ενημερώσει για την απάντηση του δήμου στο δημοσίευμά μου.
Όποιος επιθυμεί ας μου στείλει μήνυμα για να λάβει στο μέιλ του το κείμενο σωστά μορφοποιημένο.
Νέλλη Ψαρρού, 31/3/2016

Απάντηση δήμου Αριστοτέλη σχετικά με αρσενικό σε ρέμα

Μια ιδιαίτερα “διασκεδαστική” απάντηση έδωσε προχτές στη δημοσιότητα το γραφείο επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων του δήμου Αριστοτέλη σε απάντηση της σχετικής δημοσίευσης στο ιστολόγιό μου www.nellypsarrou.com για τα νεκρά πρόβατα και το υψηλό αρσενικό σε ρέμα της περιοχής (http://www.nellypsarrou.com/index.php…): από τη μία επιβεβαιώνει το δημοσίευμα (αν και αποφεύγοντας τις συγκεκριμένες αναφορές) και από την άλλη με κατηγορεί για συκοφαντία!

Όπως βλέπει κανείς στην απάντηση (http://www.dimosaristoteli.gr/…/pres…/2016-03-24_PSARROY.pdf), παραδέχεται τον θάνατο των ζώων και τη μέτρηση που έδειξε μεγάλη συγκέντρωση σε αρσενικό, χωρίς ωστόσο να δίνει κανένα άλλο συγκεκριμένο στοιχείο (ημερομηνίες, αριθμό συγκέντρωσης του αρσενικού κλπ) παρόλο που αυτό όφειλε να κάνει εκ του νόμου και της περιβαλλοντικής νομοθεσίας (δείτε εδώ: Το δικαίωμα της πρόσβασης στην περιβαλλοντική πληροφορία είναι κατοχυρωμένο με τη «Συνθήκη του Aarhus» που έχει κυρωθεί από την Ελληνική Βουλή με το Ν. 3422/2005, http://antigoldgr.org/…/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%B4%CE…/). Διαφοροποιείται μόνο ως προς το ότι η αναφορά προς τον δήμο έγινε πολύ μετά το συμβάν ώστε αυτό να μην μπορεί να πιστοποιηθεί. Εδώ λείπει κάθε σαφήνεια: κατήγγειλε ο βοσκός τον εαυτό του μετά από μήνες αφού το είχε αποκρύψει, ήταν από την αρχή γνωστό το γεγονός εξ αρχής και όλοι μαζί το απέκρυβαν, ή κάποιος άλλος το κατήγγειλε και ο δήμος το κουκουλώνει εδώ και μήνες;

Είναι ιδιαίτερα αστείο να επιβεβαιώνει ολόκληρο γραφείο επικοινωνίας και δημοσίων σχέσεων ύστερα από μέρες ένα δημοσίευμα, αλλά να το αποκαλεί συκοφαντικό! Περισσότερο όμως από αστειότητα η ανακοίνωση αυτή δείχνει τι συμβαίνει σήμερα στην περιοχή και στο κίνημα των Σκουριών – κι αυτό που συμβαίνει δεν είναι καθόλου αστείο. Όπως εδώ και δύο χρόνια μου έχουν πει κάτοικοι της περιοχής που δραστηριοποιούνται στο κίνημα, όποιος τολμήσει να μιλήσει ενάντια στις διαδικασίες που στήθηκαν για να διασπάσουν το κίνημα (εκλογές “κινηματικού δημάρχου”, εισχώρηση του Σύριζα σε συντονιστικά, κλπ), “απειλούνται” με την κατηγορία της “διάσπασης της ενότητας του κινήματος” προκειμένου να σταματήσουν να ασκούν εσωτερική κριτική ή να μιλούν δημόσια για τα κακώς κείμενα. Αυτή την τακτική την έχουμε δει άλλωστε σε όλες τις κινηματικές διαδικασίες: όποιος χαλάει τη “σούπα” της χειραγώγησης ενός κινήματος κατηγορείται ως διασπαστής από αυτούς που την μαγειρεύουν...

Στον δήμο Αριστοτέλη αυτό έχει λάβει διαστάσεις. Μιλάμε για τον ίδιο τον δήμο που έδωσε πριν λίγες βδομάδες άδεια πολεοδόμησης για το εργοστάσιο στις Σκουριές! Μάλιστα, σε ανακοίνωσή του κατηγόρησε την κυβέρνηση γι αυτό παρόλο που, με βάση τα όσα έλεγαν οι σημερινοί “κινηματικοί δημοτικοί σύμβουλοι” πριν εκλεγούν, υπάρχουν δεκάδες πολεοδομικές παραβάσεις στις Σκουριές που, με βάση και μόνο αυτές, μπορούσε η Πολεοδομία να μη δώσει την άδεια (http://www.dimosaristoteli.gr/gr/municipality/2488). Ένα μήνα μετά “υπεγράφη από το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας η πρώτη άδεια που αφορά την υλοποίηση του σχεδίου της εταιρείας στην Ολυμπιάδα”. Αυτά, και άλλα πολλά, έχουν κάνει τους ντόπιους του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη συχνά-πυκνά να ζητούν τον λόγο από τον δήμο και την κυβέρνηση και να τους θεωρούν πλέον αντιπάλους και εξαπατητές (http://info-war.gr/%CE%AE-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-…/). Οι τελευταίοι, σχεδόν οι ίδιοι και στις δύο περιπτώσεις, απαντούν κατηγορώντας όσους διαμαρτύρονται ως “ανθρωποφάγους”, διασπαστές και εξυπηρετητές των συμφερόντων της εταιρείας”. Με αυτούς τους χαρακτηρισμούς προσπαθούν να φιμώσουν πρώην συναγωνιστές, ακόμα και ανθρώπους που τους βαραίνουν κακουργήματα και διώξους λόγω του αγώνα τους.

Σε παλιότερη ανάρτησή μου σχετικά με τον ρόλο του πρώην δημάρχου κ. Μίχου (http://www.nellypsarrou.com/index.php…), για παράδειγμα, κάποιοι φίλοι συναγωνιστές που την προώθησαν μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα έλαβαν τηλεφώνημα που τους εγκαλούσε “γιατί ανέβασαν το άρθρο της Ψαρρού”! Τώρα, κάποιοι από αυτούς, αν και οι ίδιοι ήξεραν το συμβάν για τα νεκρά ζώα και το αρσενικό, δίστασαν να προωθήσουν τη δημοσίευσή μου.
Οι μεταλλευτικές εταιρείες επιβάλλουν σιωπή και θάνατο (κυριολεκτικά) σε όποια περιοχή αναπτύσσονται. Διότι, η σιωπή δεν είναι χρυσός. Ο χρυσός είναι σιωπή...

Έτσι και πάλι, κατηγορούμαι από αυτούς που υπέκρυψαν από τον κόσμο ένα τόσο σοβαρό γεγονός ότι η δημοσίευσή μου είχε “ως στόχο, να σπείρει τη διχόνοια και τη σύγχυση στην περιοχή, κατά την προσφιλή τακτική του «διαίρει και βασίλευε»”. Ας αφήσουν κατά μέρος τον δικό μου σκοπό και ας πουν: η δική τους απόκρυψη τι σκοπό είχε; Διότι η απαντηση/επιβεβαίωσή τους ήρθε μόνο και μόνο επειδή, μετά το δημοσίευμά μου, πιέστηκαν από όλο τον κόσμο στα χωριά να πουν την αλήθεια.

Με κατηγορούν για φανταστικές σκοπιμότητες επειδή έγραψα την αλήθεια. Ξεχνούν όμως ότι η αποκάλυψη της αλήθειας είναι η δουλειά μου και θα έπρεπε να αναζητούν κάποιο κρυφό σκοπό μου σε περίπτωση που δεν την έκανα και όχι όταν την κάνω. Όπως και να έχει, είναι πασιφανές ότι η επίθεση που γίνεται εις βάρος μου οφείλεται στο γεγονός ότι έκανα μια ανεπιθύμητη για τον δήμο αποκάλυψη της αλήθειας. Και όταν η αλήθεια είναι ανεπιθύμητη από κάποιους, οι δικοί τους σκοποί είναι προς εξέταση, όχι οι δικοί μου.

Νέλλη Ψαρρού

Sunday, March 27, 2016

Νέο επεισόδιο στο σήριαλ της εκλογής εκπροσώπων των εργαζομένων στο Δ.Σ. της ΕΡΤ

Η Μάχη Νικολάρα δεν με έχει διαγράψει από τη συγκεκριμένη λίστα παραληπτών της που αφορά την εκλογή εκπροσώπων των εργαζομένων στο ΔΣ της ΕΡΤ, πράγμα που μου επιτρέπει να δημοσιοποιήσω το mail που έλαβα και φυσικά να το σχολιάσω με διακριτά πλάγια γράμματα μετά την πλήρη παράθεσή του. Τα προηγούμενα κείμενα που αφορούν το ίδιο θέμα έχουν τα "ταμπελάκια" ΕΡΤ, ΕΡΤopen, Σπουδή στην τραγική ειρωνεία



ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΜΑΧΗ ΝΙΚΟΛΑΡΑ

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι

Το ενδεχόμενο να μην μπορέσουμε να εκλέξουμε και δεύτερο εκπρόσωπο στο ΔΣ της ΕΡΤ δεν μας καθιστά μόνο κατώτερους των περιστάσεων, αλλά και υπόλογους απέναντι στο σύνολο των συναδέλφων που προσήλθαν μαζικά στις κάλπες, χωρίς περιχαρακώσεις και συντεχνιακές αντιλήψεις.

Την δυνατότητα να υπάρχει διπλή εκπροσώπηση στο ΔΣ την κερδίσαμε, δεν μας τη χάρισε κανείς. Την κερδίσαμε βγαίνοντας μπροστά τη διετία που προηγήθηκε του λουκέτου στην ΕΡΤ, όταν η διοίκηση της ΠΟΣΠΕΡΤ έκανε «τον ψόφιο κοριό» για το ενιαίο μισθολόγιο, αγώνας που μας έδωσε τουλάχιστον την ΚΥΑ. Το καλοκαίρι μάλιστα απέρριψε την πρόταση των εκπροσώπων των δημοσιογράφων για υπαγωγή όλου του προσωπικού σε αυτή. Αλλά και κατά τη διάρκεια του μαύρου αγωνιστήκαμε για συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις, εκπροσωπήσαμε με αξιοπρέπεια και επιχειρήματα τον κοινό αγώνα για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ και πολεμήσαμε αυταρχικές, παλαιοσυνδικαλιστικές αντιλήψεις, συναλλαγής και συνδιοίκησης. Αυτές ακριβώς οι δυνάμεις απειλούν να επιβληθούν και πάλι αγνοώντας, όπως πάντα, την δημοκρατικά εκφρασμένη βούληση της βάσης και επιδιώκοντας οφίτσια με νομικά τερτίπια και δικαστικές αποφάσεις.

Τους δύο εκπροσώπους μας όμως θα τους ΕΚΛΕΞΟΥΜΕ εμείς και δεν θα τους διορίσουν τα δικαστήρια. Δεν αρμόζει σε εκπροσώπους εργαζομένων να είναι διορισμένοι από δικαστήρια παρά τη βούληση του εκλογικού σώματος. Αυτό επιδιώκει ο προσωρινά διορισμένος πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ. Με ασφαλιστικά μέτρα τα οποία εκδικάζονται την Τρίτη 29/3 ζητεί να βρεθεί με τον ίδιο τρόπο που παραμένει στην ηγεσία της ΠΟΣΠΕΡΤ και στο ΔΣ της ΕΡΤ.

Δύο επανακαταμετρήσεις ακολούθησαν τους δύο γύρους των εκλογών, η δεύτερη μάλιστα εν αγνοία του άμεσα ενδιαφερόμενου δημοσιογράφου, παρότι είχε στηριχτεί φανερά από τον υπηρεσιακό πρόεδρο της ΠΟΣΠΕΡΤ. Αποτέλεσμα; Ο τρίτος, και στους δύο γύρους, έγινε δεύτερος και τώρα διεκδικεί με δικαστική απόφαση αυτό που δεν του έδωσαν οι εργαζόμενοι με την ψήφο τους. Αυτό έκανε άλλωστε και με την προεδρία της Ομοσπονδίας και με το σύλλογο του ΠΣΥΠΕΡΤ. Ο έτερος όψιμος σύμμαχος του ζητά με βιβλικές ρήσεις την ακύρωση συνολικά της διαδικασίας. Η επιδίωξη προφανής: να εγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι που προσήλθαν μαζικά στις κάλπες σε ένα εκβιαστικό δίλλημα: «ή Καλφαγιάννης ή κανείς. Δηλαδή να βγει ο Καλφαγιάννης μαζί με όποιον (υπό)στηρίξει και να ακυρωθεί ο εκπρόσωπος που βγήκε με απόλυτη πλειοψηφία.

Αναλογιστείτε λοιπόν συνάδελφοι: Ως πότε θα ανεχόμαστε και θα επιτρέπουμε με τη μη συμμετοχή μας και την αδιαφορία μας, τέτοιες πρακτικές να ασκούνται σε βάρος μας;

Η διαδικασία εκλογής εκπροσώπων των εργαζομένων στο ΔΣ της ΕΡΤ ήταν, όπως έχω ξαναγράψει, εξαρχής ναρκοθετημένη. Δεν θα σπεύσω ωστόσο να αποποιηθώ την όποια ευθύνη πολύ απλά γιατί και εγώ όπως και όλοι οι υποψήφιοι γνωρίζαμε την διαδικασία που είχε επιλέξει η Κ.Ε.Φ.Ε., επισημαίναμε τα αδιέξοδα στα οποία θα οδηγούσε και παρόλα αυτά, με ισχυρή προτροπή της ΠΟΕΣΥ, αποφασίσαμε να την νομιμοποιήσουμε με τη συμμετοχή μας.

Δηλαδή αγαπητοί συνάδελφοι (όσοι πέφτετε από τα σύννεφα ή δεν ασχοληθήκατε ποτέ με την εκλογική διαδικασία ή ισχυρίζεστε εκ των υστέρων ότι δεν ξέρατε-δεν είδατε-δεν ακούσατε) γνωρίζαμε όλοι πολύ καλά τον κίνδυνο να εξελιχθούν έτσι τα πράγματα γιατί πολύ απλά η Κ.Ε.Φ.Ε. είχε πει από την πρώτη στιγμή ότι, με την νομική οδό που είχε επιλέξει, η πιθανότητα αναγκαιότητας τρίτου γύρου για τον εκπρόσωπο-δημοσιογράφο ήταν πολύ ισχυρή. Γιατί απαιτείται απόλυτη πλειοψηφία αλλά το ψηφοδέλτιο (κακώς) ήταν, και στους δύο γύρους, ένα και ενιαίο για δύο εκπροσώπους εκ των οποίων ο ένας οπωσδήποτε δημοσιογράφος.

Αποδεχθήκαμε δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία ως μοναδική συνθήκη εκλογής και δεν μπορούμε να την εφαρμόζουμε κατά το δοκούν γιατί πολύ απλά αποτέλεσμα σχετικής και μάλιστα καθαρότατης πλειοψηφίας είχαμε από τον πρώτο γύρο.

Υπερίσχυσε τότε το σκεπτικό ότι καλύτερα να γίνουν εκλογές ώστε να έχουμε εκπροσώπηση στο ΔΣ παρά να καθυστερήσουν πολύ ή να μην γίνουν καθόλου. Το επιχείρημα σεβαστό. Σε ότι με αφορά, δεν με έπειθε και πολύ και γι’ αυτό είχα προτείνει τόσο στην συνέλευση που προηγήθηκε των εκλογών όσο και στην ΠΟΕΣΥ αλλά και στους ανθυποψηφίους δημοσιογράφους λίγο πριν την διεξαγωγή του α’ γύρου, να αποχωρήσουμε από τη διαδικασία αφού είχε γίνει σαφές πια ότι η Κ.Ε.Φ.Ε. δεν θα δεχόταν διακριτή σταυροδοσία ώστε να είναι εφικτή η απόλυτη πλειοψηφία και για τους δύο εκπροσώπους.

Εκ των υστέρων, μετανιώνω που δεν είχα επιμείνει περισσότερο γιατί όπως αποδείχθηκε και πολύ χρόνο χάσαμε και αποτέλεσμα δεν έχουμε και σε αδιέξοδο βρισκόμαστε και πάνω απ’ όλα δεν έχουμε εκπροσώπηση στο ΔΣ, 10 ολόκληρους μήνες μετά την επαναλειτουργία της ΕΡΤ και μάλιστα σε μια περίοδο που έχουν ξυπνήσει εφιάλτες του παρελθόντος. Αντιθέτως, αν είχαμε τότε αποχωρήσει όλοι οι δημοσιογράφοι ίσως η Κ.Ε.Φ.Ε. και κυρίως ο υπηρεσιακός πρόεδρος της ΠΟΣΠΕΡΤ και υποψήφιος!!! ίσως να είχαν δεχθεί τουλάχιστον να συζητήσουν ορθότερη διαδικασία.

Ουδείς, όμως, μετά Χριστόν προφήτης (για να μπω και στο βιβλικό κλίμα που είναι φαίνεται του συρμού). Θα το θεωρούσα μέγιστη ανευθυνότητα, όταν τα πράγματα είναι τόσο κρίσιμα, να βγω τώρα και να πω: «τα έλεγα εγώ και αμαρτίαν ουκ έχω» ή «δεν ήξερα-δεν κατάλαβα-δεν συμφώνησα-δεν ασχολήθηκα» ή «με πρόδωσαν -οι σύμμαχοί- μου- και-νίπτω-τας-χείρας-μου» (να το πάλι το βιβλικό). Όποιος διεκδικεί μια τόσο σοβαρή θέση και διατείνεται ότι είναι σε θέση να εκπροσωπήσει άλλους ανθρώπους πρέπει κατά τη γνώμη μου να έχει υψηλό αίσθημα ευθύνης και ειδικά αν ένας σεβαστός αριθμός συναδέλφων τον έχει εμπιστευθεί με την ψήφο τους.

Το θέμα είναι λοιπόν τι πρέπει να γίνει τώρα ώστε το συντομότερο δυνατόν να καλυφθεί το κενό εκπροσώπησης των εργαζομένων στο ΔΣ της ΕΡΤ.

1. Να αποκατασταθεί τάχιστα η εκκρεμότητα της συμπλήρωσης του ΔΣ με τον ένα εκπρόσωπο που εκλέχθηκε με μεγάλη και απόλυτη πλειοψηφία από τον β’ γύρο των εκλογών.

2. Να αναλογιστούμε όλοι, Κ.Ε.Φ.Ε. και υποψήφιοι, έστω και τώρα, την ευθύνη που μας αναλογεί και να καταστεί εφικτή η διεξαγωγή τρίτου γύρου εκλογών με δύο υποψηφίους. Ξεκαθαρίζω ότι εκλογή με μια υποψηφιότητα δεν θα επιτρέψω παρότι δεν είναι ασυνήθιστη πρακτική και έχει εφαρμοστεί και σε εκλογές για το Μικτό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ. Στις συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί σήμερα είμαι παρούσα για να συμβάλω στην εξεύρεση λύσης αλλά δεν θα ανεχθώ άλλη λάσπη χωρίς απάντηση ούτε θα επωμιστώ το βάρος του τραγέλαφου στον οποίο έχουμε συρθεί όχι γιατί θα με βλάψει προσωπικά αλλά γιατί βλάπτει το κύρος της εκπροσώπησης.

3. Η προκήρυξη νέας εκλογικής διαδικασίας με νέες υποψηφιότητες μόνο για την ανάδειξη του εκπροσώπου δημοσιογράφου είναι η μοναδική λογική διέξοδος αν η διεξαγωγή τρίτου γύρου καταστεί αδύνατη. Καταλήγουμε δηλαδή σε αυτό που θα έπρεπε να έχει γίνει από την αρχή. Πρέπει να είναι ξεκάθαρο ωστόσο ότι είναι πολύ πιθανό να απαιτηθεί και δεύτερος γύρος αφού ανάλογα με τον αριθμό των υποψηφίων και την συμπεριφορά των εκλογέων είναι πιθανό να μην προκύψει απόλυτη πλειοψηφία από τον πρώτο γύρο. Το «δις εξαμαρτείν» του τύπου «δεν ξέρω-δεν κατάλαβα- δεν ασχολήθηκα-απλά γκρινιάζω» ελπίζω να αποφευχθεί πλέον.

Η «λύση» της εκλογής εκπροσώπου-δημοσιογράφου με σχετική πλειοψηφία όχι μόνο δεν δίνει λύση, νομικά, αλλά υποσκάπτει σαφώς, κατά τη γνώμη μου, το κύρος της εκπροσώπησης και της επιταγής του νόμου που ορίζει δύο εκπροσώπους των εργαζομένων στο ΔΣ της ΕΡΤ εκ τον οποίων ο ένας δημοσιογράφος. Η πρόβλεψη για εκπρόσωπο-δημοσιογράφο ήταν από την πρώτη στιγμή ο στόχος μεγάλης πολεμικής από την προσωρινή διοίκηση της ΠΟΣΠΕΡΤ και προφανώς και η βασική επιδίωξη της επιλογής μιας εκλογικής διαδικασίας που μαθηματικά θα οδηγούσε σε αδιέξοδο. Θέλουμε λοιπόν να ενισχύσουμε αυτή την άποψη με επιπλέον επιχειρήματα, νομικά και ηθικά, αποδεχόμενοι να εκλεγεί ο ένας εκπρόσωπος με απόλυτη πλειοψηφία και ο άλλος με σχετική; Η διατύπωση τέτοιων προτάσεων από δημοσιογράφους προκαλεί εντύπωση, αν και όχι ακριβώς απορία, αφού υπαγορεύεται πιθανώς από γνωστές αταίριαστες συμφωνίες που προηγήθηκαν του β’ γύρου.

Η επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας από μηδενική βάση, όπως προτείνεται από κάποιους με σαφείς προθέσεις, είναι απολύτως παράλογη και ανήθικη, αφού ουσιαστικά ακυρώνει την ξεκάθαρη εκλογή του Τέλη Μεταξά με μεγάλη και απόλυτη πλειοψηφία. Το σημαντικότερο, γελοιοποιεί έτι περαιτέρω το θεσμό της εκπροσώπησης των εργαζομένων στο ΔΣ και τραυματίζει ακόμη περισσότερο την εμπιστοσύνη των εργαζομένων στην διαδικασία. Αυτή την παράμετρο πρέπει, πιστεύω, να τη λάβει σοβαρά υπ’ όψιν της η Κ.Ε.Φ.Ε. αλλά και το όργανο που την διόρισε και έχει από το νόμο την ευθύνη της διεξαγωγής των εκλογών. Εξ άλλου η συνολική επανάληψη των εκλογών με την ίδια στρεβλή διαδικασία θα οδηγήσει φυσικά στο ίδιο αδιέξοδο.


ΜΑΧΗ ΝΙΚΟΛΑΡΑ
ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΣ ΤΗΣ ΕΡΤ

ΣΧΟΛΙΑ:

A) Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον -όσο κι αν την είχε προαναγγείλλει- η πληροφορία ότι ο Παναγιώτης Καλφαγιάννης προχωρά τελικά την Τρίτη στον γνωστό δικαστικό τρόπο αναρρίχησης που ακολουθεί μια "επανακαταμέτρηση" που έγινε κυριολεκτικά "εκτός φάσης" και χωρίς καμιά εγκυρότητα. Δεν θα έπρεπε όμως να έχει υπάρξει καταγγελία αυτής της πράξης καλπονοθείας σε πραγματικό χρόνο; Γιατί δεν υπήρξε;

Β) Έχει επίσης πολύ μεγάλο ενδιαφέρον η πρώτη παράγραφος με την επίκληση της ευθύνης απέναντι στους "συναδέλφους που προσήλθαν μαζικά στις κάλπες" ωσάν η προσφυγή στις κάλπες να ήταν μια γνήσια συλλογική διαδικασία κι όχι απλώς μια στρεβλή διαδικασία ανάθεσης, την οποία ή ίδια η συντάκτρια της ανακοίνωσης χαρακτηρίζει στην έκτη παράγραφο "ναρκοθετημένη". Ας ρωτήσω λοιπόν κάτι: Ποιος είχε τη "θεσμική ιδιότητα" να ενεργοποιήσει τόσον καιρό μια γνήσια και τακτική συλλογική διαδικασία, τουλάχιστον ανάμεσα στους δημοσιογράφους; Μήπως η Μάχη Νικολάρα και ο Νίκος Τσιμπίδας; Γιατί δεν το έκαναν παρά μόνο τελευταία και ενόψει του Τρίτου Γύρου; Λίγο προεκλογική φιεστούλα ακούγεται αυτό κι ας με χαρακτηρίσετε κακόβουλο...

Γ) Γιατί θα έπρεπε να πληροφορηθούμε -οι εργαζόμενοι αλλά και η κοινωνία- την άρνηση της Διοίκησης της ΕΡΤ να αποδεχθεί το αίτημα του Αριστοτέλη Μεταξά να παρίσταται στο Δ.Σ. από διαρροή άλλου προσώπου στο facebook και όχι από επίσημη ανακοίνωση του ίδιου ή ψήφισμα κάποιας συνέλευσης που θα έπρεπε να είχε συγκληθεί γι αυτό το λόγο; Ήταν τόσο "ασήμαντο" το ζήτημα; Ή μήπως αυτό το "μόκο" μπορεί και να καλύπτει άλλου είδους "αταίριαστες συμφωνίες" και νέες αναζητήσεις ισορροπιών που προηγήθηκαν αυτή τη φορά του τρίτου γύρου; Μήπως αυτές δεν τελεσφόρησαν κι έτσι εμφανίστηκε το αδιέξοδο της εκλογής με μία υποψηφιότητα την οποία η συντακτρια αρνείται, αλλά μας υπενθυμίζει ότι έχει ξανασυμβεί στην ανακοίνωσή της;

Δ) Οι συγκεκριμένες εκλογές έχουν ξεφύγει πια ακόμα και από τη σφαίρα του γελοίου, πάνε καρφί για το Βιβλίο Γκίνες. Και κυρίως είναι μια αισχρή αναθετική διαδικασία που δεν έχει απολύτως τίποτα το πολιτικό. Αφορά πλέον αποκλειστικά τρία πρόσωπα (με αλφαβητική σειρά Παναγιώτης Καλφαγιάννης, Αριστοτέλης Μεταξάς και Μάχη Νικολάρα), όπως επίσης και τα συμφέροντα συνδικαλιστικών ενώσεων παλαιάς κοπής όπως η ΕΣΗΕΑ που δεν μπορεί να μην διατηρήσει την δεσπόζουσα θέση που κατέχει στον χώρο των ΜΜΕ αποδεχόμενη (ακόμα και την πιθανότητα) να είναι εκπρόσωπος εργαζομένων της ΕΡΤ δημοσιογράφος εκτός της Ένωσης. Αξίζει νομίζω να προσθέσω ότι και τα τρία αυτά πρόσωπα αν και προκλήθηκαν να δεσμευτούν για τα ζητήματα του Απολογισμού του Δίχρονου Αγώνα και της ενεργοποίησης πραγματικών Συλλογικών Διαδικασιών, δεν το έπραξαν ποτέ. Όσο για τα δύο από αυτά (Μάχη Νικολάρα και Παναγιώτης Καλφαγιάννης) κατά την δική μου γνώμη ισχύει και ασυμβίβαστο συμμετοχής σε θέση ευθύνης, μέχρι να καταθέσουν τον απολογισμό τους για την προηγούμενη θέση ευθύνης που κατείχαν και μάλιστα σε κρίσιμες στιγμές.

Ε) Τέλος, είναι πάρα πολύ εύκολο να επικαλείται κανείς τη λάσπη όποτε τον/την βολεύει. Πιο δύσκολο είναι να μην την πετάει σε "ανθυποψηφίους" όταν έχει μάθει να ζει μέσα σε αυτήν. Και απείρως δυσκολότερο είναι, φυσικά, το να μην ζει μέσα σε αυτήν. Γιατί το τελευταίο έχει το κόστος της ηθικής επιλογής αφού δεν γίνεται σε αυτή τη ζωή να είσαι και με τον Ταγματάρχη και με τον Ρουβίκωνα...



Wednesday, February 24, 2016

Χρυσή Αυγή: Προσωπική Υπόθεση



Είχα την ευτυχία -και η λέξη δεν μπαίνει εδώ τυπικά ή τυχαία- να δω χθες το βράδυ το ντοκιμαντέρ της Angélique Kourounis ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ:ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ και η μοναδική μου δυσκολία είναι πως να γράψω σήμερα γι αυτό χωρίς να αποκαλύψω τα απίστευτα ατού του. Δεν πρόκειται να σου καταστρέψω την απόλαυση της ανακάλυψης.

Ευτυχώς η σκηνοθέτις έχει δημοσιοποιήσει ήδη στο τρέηλερ του φιλμ μια κομβική πληροφορία για τον εαυτό της κι έτσι δεν θα την κάψω. Δες λοιπόν πρώτα το τρέηλερ...


Golden Dawn: A Personal Affair | English Trailer from Omnia TV on Vimeo.


Η Αγγελική ομολογεί από την αρχή τον αυτοπροσδιορισμό της. Είναι δημοσιογράφος, αριστερή και φεμινίστρια, απόγονος μεταναστών. Ο σύντροφος της είναι εβραίος. Έχει τρεις γιους, εκ των οποίων ο ένας είναι gay κι ένας ακόμη αναρχικός. Η θέση αφετηρίας της είναι σαφής και ξεκάθαρη για όποιον άνθρωπο κάτσει να δει την ταινία, δεν έχει κανένα παραμύθι απόστασης. Προσθέτει μάλιστα αμέσως μετά και μια ανατριχιαστική πραγματικότητα που αγγίζει το όριο του πιο μαύρου χιούμορ: Αν η Χρυσή Αυγή έρθει στα πράγματα το μόνο πρόβλημα θα είναι σε ποιο βαγόνι θα μας βάλουν...

Ο εύκολος δρόμος, λοιπόν, θα ήταν ένα ντοκιμαντέρ-καταγγελία. Αλλά η σκηνοθέτις δεν καταδέχεται να τον περπατήσει. Από την αρχή της ταινίας με ένα επιχείρημα που η ίδια παραθέτει -αλλά δεν θα το αποκαλύψω εδώ- διαλέγει έναν πολύ πιο δύσκολο δρόμο, δίνοντας μας και το πιο σημαντικό κλειδί της ταινίας. Αποφασίζει να μην κάνει ένα ντοκιμαντέρ πορνό. Και λέγοντας πορνό, διευκρινίζω ότι εννοώ μια ταινία που θα "γκαβλώσει" ένα πολύ συγκεκριμένο αριστερόστροφο, αυτόνομο, αντιεξουσιαστικό, lgbtq κοινό και θα εκβιάσει συναισθηματικά την αποδοχή του σε προαποφασισμένες θέσεις.

Αντιθέτως ακολουθεί ανθρώπους. Ακολουθεί ανθρώπους που έχουν διαφορετικούς βαθμούς ανάμιξης με τη Χρυσή Αυγή για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα και τους αφήνει να εκφράζονται. Μη μου φρικάρεις, δεν έχει μόνο Χρυσαυγίτες...

Υπάρχουν εξαιρετικές αποκαλύψεις μέσα σε αυτή τη μιάμιση ώρα. Σε όλα τα επίπεδα -από το καθαρά ποινικό μέχρι τη δημογραφία των οπαδών- κι όλες οι ιστορίες που καταγράφονται οδηγούν σε άλλες ιστορίες, γνωστές ή άγνωστες, τις οποίες δεν χρειάζεται να διηγηθεί. Υπό αυτή την έννοια η ταινία ανοίγει το δρόμο για παραπέρα μελέτη, πράγμα που θεωρώ ένα ακόμη πλεονέκτημά της.

Κάτι ακόμα που βρήκα ιδιαίτερα σημαντικό είναι η χρήση των "ειδικών επιστημόνων" όπως γίνεται στο έργο. Καταλαμβάνουν ελάχιστο φιλμικό χρόνο -έως και δυσανάλογα μικρό για την εμβέλειά τους- για να προσθέσουν κάποιο πολύ σημαντικό στοιχείο στο παζλ που είναι η ταινία.

Κλείνοντας -προς το παρόν, γιατί φυσικά θα επιστρέφω συχνά σε αυτή τη εξαιρετική δουλειά- σε κανένα σημείο της ταινίας η καταγραφή δεν ξεπέφτει στη θυματοποίηση των προσώπων ή στην "ψυχολογοποίηση" των κινήτρων τους. Οι σχέσεις είναι αυτές που μετράνε και ο τρόπος που βλέπουν την κοινωνία τα ίδια τα πρόσωπα. Όπως και οι λεπτομέρειες που γεμίζουν κάθε φέτα της πραγματικότητας που καταγράφεται...

Όσο για το ΟΜΝΙΑ TV, νομίζω ότι μετά το Ruins, δεν έχει απλώς δύο στα δύο εξαιρετικά ντοκιμαντέρ να επιδείξει. Έχει επίσης και ένα πολύ υψηλό πήχη για τις επόμενες (συμ)παραγωγές του.